Lord of The Ring

...Mandalf (ki cübbesinin ceplerinde her zaman renk renk mandallar bulundurmasıyla tanınmıştı) kulağına eğilip "sen seçilmiş olansın, bu yüzüğü taşıyacak olan kişisin!" dediğinde başına bunların geleceğini tahmin etmemişti kuşkusuz. Ne yüzüğün güçlerinden haberdardı ne de başına geleceklerden. Yüzüğü taşırken karşısına çıkacak tehlikelerden, ejderhalardan veya şairlerden bihaber, şaşkın ve hazırlıksız yüzüğü cebine atıvermişti... O, artık yüzük taşıyıcısıydı.

Mandalf kendisine yüzüğün nerede dövüldüğünü nerede şekillendirildiğini uzun uzun anlatmıştı, Konstantiniye'de Sultanahmet mevkiinde ermeni bir ustanın elinden çıkmaydı yüzük, üzerindeki taşlar dağların derinliğinden, mağaralardan afrikalı köleler tarafından çıkartılmış, işinin erbabı ustalar tarafından şekillendirilmişlerdi. Ama şimdi yüzük, taşıyıcısının cebinde son yolculuğuna çıkıyordu. (En azından o öyle biliyordu)

Yüzüğü uzun bir süre taşıyıp, kimselere yar etmeyip koruması gerekiyordu son ana dek. Üzerinde taşıdıkça ağırlaşacağını, aklında durdukça kalbini sıkıştıracağını cebine attığı daha ilk anda biliyordu ama bundan kaçması mümkün değildi. Kendi talip olmuştu hem de büyük bir istek, heves ve heyecanla. Zaten daha cebine attığı ilk anda da nefesi daralmış, adımlarını atamaz, ayaklarını sürür olmamış mıydı...

Yapması gerekeni biliyordu, yüzüğe layık bir taşıyıcı olmalı, onu kabaran alevlere atacağı güne kadar taşımalı, ağırlığı altında ezilmeli, zaman zaman dizlerinin üstüne çöküp ilerlemesi gerekse bile yüzüğe ihanet etmemeli ve hep yürümeliydi. O içi kabaran, durup durup lavlar püskürten dağa varana kadar gerekiyorsa yıllarca ilerlemeli, ve yıllarca "o"na sahip olmalıydı... Ta ki, son durağa varıp, yüzüğü lavların arasına bırakana dek...

Oysa Mandalf'ın kendisinden sakladığı çok önemli bir şey vardı. Yüzük o alev alev içi yanan dağın ateşinde dövülmemişti ve yüzüğün önünde sonunda o lavların arasına bırakılması hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. Ne yaparsa yapsın o yüzük yokedilemeyecekti... Taşıyıcı "o"nun ağırlığını alışmak, onla yaşamak zorundaydı. Yapabileceği tek şey -maalesef- onu en fazla kıçına sokmak olurdu... (Ki bu da büyük ihtimalle bir opsiyon değildi...)