Öğrencileri işe almayın!

(Behiye Bobaroğlu, 28.03.2004, Radikal 2)

İstanbul'un ünlü kitabevlerinden birinde, bir ay süren çalışma hayatımdan geçtiğimiz günlerde ayrıldım. Ayrılma sebebim iş yerinin huzur ve motivasyon gibi manevi olanakları sağlayamaması; dolayısıyla aynı anda yürütmek durumunda olduğum lisans bitirme tezime konsantre olamamamdı. İşten ayrıldığım gün patronumla yaptığım son konuşmada bana babacan bir tavırla anılarından bahsetti ve şu büyük lafı etti: "Öğrenci milleti kaypak olur!". Bana, bunu kendisine hatırlattığım için çok teşekkür etti ve bir daha kesinlikle öğrenci çalıştırmayacaklarını söyledi. Kendisine yalnızca gülümsedim ve yanından ayrıldım. Çıkarken elimi dahi sıkmadı. Peki neydi beni bu kadar hevesle başladığım işten ayrılmaya iten olay?

Yaptığım çalışmaları inceleme gereği bile duymadan haksız yargılara varan patronum savunmamı dikkate almadığı gibi üstelik beni bir de infaz etti. Ortadaki delilleri görmezden gelmeye devam edince, kendisine sakin biçimde tekrar tekrar durumu açıkladım ve delilleri incelemesini sağladım. Peki patronum yaptığı hatayı (!) fark ettiğinde ne yaptı dersiniz?
"Hımm...Yanlış görmüşüm" diyerek delilleri bir kenara koyup başka konuya atladı. Oysa ben donmuş kalmıştım. Emeğe ve insana saygının olmadığı bir yerde çalıştığımı o an fark ettim. Uykusuz geçen birkaç gece ve üç tez görüşmemi kaçırdıktan sonra böyle bir anlayış altında çalışmaya devam edemeyeceğime karar verdim. Ve istifa ettim.
Patronum, kendisine okul ve iş hayatını beraber götürebileceğime dair güvence vermeme karşın ayrılma kararı almamın yanlışlığını dile getirerek öğrenci milletinin kaypak olduğundan dem vurdu. "Kesinlikle, kesinlikle, kesinlikle" öğrenci çalıştırmayacaktı artık. Sayın (eski) patronuma bu konuda ben de kesinlikle katılıyorum. Ey patronlar, ey iş verenler! Öğrencileri işe almayın! Bırakın onlar profesyonel hayata atılana dek sosyal adalet, emeğe ve insana saygı gibi ütopyaların varlığına inanmaya devam etsinler, ideolojilerine sahip çıksınlar. Bırakın gençlik umut etsin, er ya da geç nasılsa ideolojilerin hayata nasıl yenik düştüğünü anlayacaklar. Eski sosyalistlerin nasıl kapitalizmin kölesi haline geldiklerini görecekler. Ama o zamana dek bırakın hayal kursunlar, kuralım.
Son bir söz: Sayın patron, öğrenci milleti sandığınız gibi kaypak değil yalnızca idealisttir, bilginize...
BEHİYE BOBAROĞLU: YTÜ, öğrenci