Hüzün Hüzzam Makamında Bir Şarkıdır...

(Bulut L.B.)

Hüzün hüzzam makamında bir şarkıdır, bolca mi bemol ve fa diyezli... Hüzün kahverengidir, siyah olamayan ve yeşile çalamayan. Hüzün bugündür, parçalı bulutlu bir kent, belki de damla olup yüzüme düşmeye hazırlanan gökyüzüdür. Hüzün son kez olduğunu bilerek sevgiliye sokulup uyumaktır uyanmaya korkmadan, kokusunu içine çekmektir, izini sürebilmek için. Hüzün arada kalmaktır, bir sonraki adım için erken gelen bir an , bir öncekine geç kalıştır.

Hüzün sisli bakar, karanfil kokar. Uyku uyanıklık arası şafak vakti düşleridir. Hüzün bir pencereden uçuşan tül bir perdedir, bir kadın eli tarafından toparlanıveren. Hüzün bomboş sokakta nereden geldiği anlaşılamayan bir çocuk kahkahası, çığlık çığlığa uçan bir kırlangıç ve bazen sepya bir fotoğraftır bir annenin albümünden. Hüzün ortadadır mutluluğa de karamsarlığa da eşit uzaklıkta, zamanı ileri ya da geri alabilmektir, hayal kurmaktır. Hüzün, yanında olmasını beklerken çalan bir telefondan gelen sestir, gelemeyeceğini söyleyen. Hüzün acıyı azar azar çekmek, zehirlemeden kendini acının sefasını sürmektir. Hüzün hüzzam makamlıdır, bittiğinde havada asılı birkaç nota bırakan bir şarkı...