Entrepreneurship & Ortakoy

I found this blog recently it's abou entrepreneurship; the last post is about Ortakoy, a district of Istanbul... I liked the post:

On this globally warmed sunday, I was in Ortakoy with two friends and we went to the HouseCafe. It was so crowded and full of bodies and personalities, albeit in the new fasionable street smart clothes, that i could not stay. We went to the traditional tea gardens by the dock instead to enjoy the beautiful weather more casually. We asked the patron if they served menemen and receiving a positive answer, we sat down at a table three rows behind the street. So far so good. Then came the waiter.

Look What I Have Bought

As the traffic in Istanbul drives me really crazy I decided to buy a scooter. Honda Ses 150 Dylan was the love at first sight and after a couple of months thinking (and I got a motor driving licence as well) I got my Dylan on friday... Till friday I rode it for aprox. 80 kms. As it is really cold in istanbul today my legs were cold. (I guess I will be having a thermoscud from Tucano Urbano soon) as I really wanna go to work with my scooter. Instead of at least 2 hours in traffic I guess it'll take me only 40-50 minutes both ways... We'll see...

How To Make a Manual Westy Tent

This was an old question amongst Vw Camper Bus owners... Here is a DIY manual about how to do it... :)
Thanks to Insel...

Manual Westy Tent (pdf)

(And by the way check this beauty at eBay... If I was in US I'd buy this one without even thinking)

Kardeşimi vurdular

( Yıldırım Türker, Radikal, 22.01.2007 )

Kardeşimi vurdular.
Değerli bir hayata, uzaktan da olsa tanık olması insana olağanüstü heyecan veren bir hayat serüvenine hoyrat bir nokta koydular.
Meğer Türkiye'yi vurmuşlar. Türkiye'nin imgesini yaralamakmış amaç.
Ey imge demokratları, sinsi yardakçılar, Hrant'a haddini aşmış, çizgiyi geçmiş yabancı muamelesi çekip milletini kışkırtan basın tüccarları, çekilin aradan.
Yasımızı tutacağız.
Hrant'ın saçının bir teline Türkiye'nin imgesini toptan vermeye hazırdık. Onu koruyamadık.
Bu cinayeti de yabancı güçlere havale etmeye çalışan soğukkanlı komplo uzmanları; TAYAD'lı gençleri Trabzon'da linçe kalkışan güruhu, "Milletin hassasiyetlerine dokunursanız böyle olur" diye koruyan başbakanından başlayarak bütün hassas Türkler...
Artık susun!
Kardeşimin hayatını çaldınız. İz kalmasın diye ölümünü de çalmaya çalışıyorsunuz.
O kurşunlar Türkiye'ye, Türkiye'nin imgesine sıkılmadı. Hrant'ın canım canına sıkıldı.
Hrant'ın o kocaman sarılışı, o aydınlık gülüşü kâbusunuz olsun.
Sözüm yok, öfkeyle kararmış içim. Yine o yol gösteriyor bana. İki yıl önceki yazımla merhaba diyorum kardeşime.

Güven Kıraç

Metallica Featured On 'We All Love Ennio Morricone'

I had mentioned that Metallica will be on 'We All Love Ennio Morricone' Album... Since 1983 Metallica starts their gigs with Morricone's "Ecstacy of Gold" (from The Good, The Bad and The Ugly) This time Metallica really covered Ecstacy of Gold.

- Read the whole article in here...
- Here is the album cover...
- And you can listen the Ecstacy cover here...

Metallica's Master of Puppets named most influential metal album

Metallica's classic 1986 record Master of Puppets has been selected as the most influential heavy metal album of all time by pop culture web site IGN Music. The editors explained their choice by saying that the band's third effort "built upon and perfected everything they had experimented with prior. It's the album where all the pieces come together in glorious cohesion and it's the album that finally woke the general public up to the power and the glory that Metallica was born to spread." Two other Metallica discs also made the Top 10, more than any other act.

You can read it all...

Kidman car crash footage

Nicole Kidman was yesterday taken to hospital after her car crashed into a pole at about 75km/h while shooting her latest film.

Doctors said her seatbelt probably saved her from serious injury when the Jaguar she was driving in a scene for the science fiction thriller The Invasion went out of control.

Go read the story and watch the video...

China's Internet Addiction

With 137 million Internet users and counting, experts predict Chinese Internet users should outnumber their U.S. counterparts within the next few years.

While many have focused on China’s staggering economic growth of 10.5% last year, the China’s Internet growth of 23.6% has been even more impressive. Considering that in 1998, less than ten years ago, China only had about a million online, the sheer volume and growth is extremely impressive.

But unfortunately, this growth doesn’t come without some unwanted side effects.

Read it all...

Top 100 Fonts

Here is the top 10:

1-Helvetica
2-Garamond
3-Frutiger
4-Bodoni
5-Futura
6-Times
7-Akzidenz Grotesk
8-Officina
9-Gill Sans
10-Univers

Here is the whole link...

Babaolmak.com

“Baba Olmak!” Yazacak o kadar çok şey var ki, neresinden başlasa bilemiyor aslında insan. Belki de o yüzden başladığım yer bir blog kurmak. (Bomboş bir blog’u defter gibi önüne açınca sanırım yazmayı ertelemek daha zor.) Yazmayı ertelememek de lazım çünkü gün boyu kafamda yazdıklarım, üzerlerine yenileri geldikçe silinip yok oluyor sanki. Günlük yoğunluğun en büyük dezavantajlarından biri bu olsa gerek.

Bir kaç amacım vardık “Baba Olmak” domaini seçip alırken:

* Düşüncelerimi yazmak, bir yerde toplu halde tutmak ve paylaşmak
* Başkalarının düşüncelerini duymak, benle aynı durumda da olabilirler (Benim durumum? 7 haftalık bir mercimeği olan baba adayı) babamla aynı durumda da olabilirler (Babamın durumu? 30 senelik kazık kadar bir mercimeği olan kıdemli baba) Sonuçta her erkeğin, hatta kadının da baba olmakla ilgili mutlaka fikirleri vardır. Paylaşmak isterlerse işte meydan.
* Neden “Anne Olmak” diye site var da “Baba Olmak” diye site yok serzenişi
* 7 Haftalık bir mercimeğe web sitesi yapmanın erken olacağı düşüncesiyle daha genel bir şey yapma fikri…
* Ve daha başka bir çok minik tefek sebep.

Neyse, tüm duygu, düşünce ve gelişmeler için Babaolmak.com

Oh My God! We are expecting a pumpkin!!!

Well, can u see the resemblance? :)) Yes, that's why I didn't have much time to post in Fikirbaz.com. "Baba Olmak" means: "To Become Father" That's right!!!

Running the Numbers - An American Self-Portrait

Here is Chris Jordans current work,

And here is what he says about his work:

This new series looks at contemporary American culture through the austere lens of statistics. Each image portrays a specific quantity of something: fifteen million sheets of office paper (five minutes of paper use); 106,000 aluminum cans (thirty seconds of can consumption) and so on. My hope is that images representing these quantities might have a different effect than the raw numbers alone, such as we find daily in articles and books. Statistics tend to feel abstract and anesthetizing, making it difficult to connect with and make meaning of 31,000 American suicides per year, for example, or 2.3 million Americans in prison, or a trillion dollars spent on the Iraq war. This project visually examines these vast and bizarre measures of our society, in large intricately detailed photographic prints assembled from tens-of-thousands of smaller images. The series is still in its early stages, and new images will be posted as they are completed, so please stay tuned.

The Oscar Nominees

The nominees for 79th Academy Awards have been announced.
Nominess for the best picture are:

Babel
The Departed
Letters from Iwo Jima
Little Miss Sunshine
The Queen

2006 Critic Top Ten Lists

How To Take Smoke Photos

Smoking is good for you... I read the article in Photocritic.org: DIY Photography Blog. There are interesting photos and the tell you how to take them ;) And the best part is; you don't have to smoke:

...To get the best possible smoke to work with, Graham uses simple incense sticks known as Joss sticks, which can be purchased from most Chinese supermarkets and in every Chinatown anywhere in the world. Alternatively, any reasonably large incense stick should do the trick...

2007 Oscar preview: honorary academy award for Ennio Morricone

Forget about this year's actual nominees for best film score: Gustavo Santaolalla for Babel; Thomas Newman for The Good German; Philip Glass for Notes On A Scandal; Javier Navarrete for Pan's Labyrinth; and Alexandre Desplat for The Queen.

These are all worthy composers, but like I said, forget about 'em. Because this set of pikers can't hold a baton-shaped candle to the guy receiving this year's honorary Oscar.

Read it all: A fistful of statue By John P. Meyer

And breaking news: Sony Classical announced the release of a tribute recording called We All Love Ennio Morricone, to feature selections orchestrated by Morricone himself, along with interpretations of his work by such artists as Celine Dion, Quincy Jones, Bruce Springsteen, Andrea Bocelli, Metallica, Roger Waters and Yo-Yo Ma.

Erkan Can

Erkan Can, 2006 Eylül'ünde Takva filmindeki rolüyle en iyi erkek oyuncu dalında Altın Portakal almıştı. Bu hafta da Sinema Yazarları Derneği (SİYAD) tarafından verilen 39. Türk Sineması Ödülleri sahiplerini buldu. Erkan Can yine en iyi erkek oyuncu dalında ödüle layık görüldü.

Ruh halimin güvercin tedirginliği

(Hrant Dink, 10 Ocak 2007, Agos)

Başlangıcında, “Türklüğü aşağılamak” suçlamasıyla Şişli Cumhuriyet Savcılığı’nca hakkımda başlatılan soruşturmadan tedirginlik duymadım. Bu ilk değildi. Benzer bir davaya zaten Urfa’dan aşinaydım. 2002 yılında Urfa’da gerçekleşen bir konferansta yaptığım konuşmada “Türk olmadığımı... Türkiyeli ve Ermeni olduğumu” söylediğim için “Türklüğü aşağılamak” suçlamasıyla üç yıldan beri yargılanıyordum.
Duruşmaların gidişatından dahi habersizdim. Hiç ilgilenmiyordum. Urfa’dan avukat arkadaşlar gıyabımda yürütüyorlardı celseleri.
Şişli Savcısı’na gidip ifade verdiğimde de hayli umursamazdım. Sonuçta yazdığıma ve niyetime güveniyordum. Savcı, yazımın sadece birbaşına hiç bir şey anlaşılmayan o cümlesini değil, yazının bütününü değerlendirdiğinde, benim “Türklüğü aşağılamak” gibi bir niyetimin bulunmadığını kolaylıkla anlayacaktı ve bu komedi de bitecekti.
Soruşturma sonunda bir dava açılmayacağına kesin gözüyle bakıyordum.
Kendimden emindim
Ama hayret işte! Dava açılmıştı.
Yine de iyimserliğimi kaybetmedim.
O kadar ki, telefonla canlı olarak bağlandığım bir televizyon programında, beni suçlayan avukat Kerinçsiz’e “Çok heveslenmemesini, bu davadan herhangi bir ceza yemeyeceğimi, eğer ceza alırsam bu ülkeyi terk edeceğimi” dahi dile getirdim. Kendimden emindim, gerçekten yazımda Türklüğü aşağılamak gibi bir niyetim ve kastım -hiç ama hiç- yoktu. Dizi yazılarımın tamamını okuyanlar bunu çok net olarak anlayacaklardı.
Nitekim işte, bilirkişi olarak tayin edilen İstanbul Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan üç kişilik heyetin mahkemeye sunmuş olduğu rapor da bunun böyle olduğunu gösteriyordu.

Endişelenmem için bir sebep yoktu, davanın şu ya da bu aşamasında muhakkak yanlıştan dönülecekti.
“Ya sabır” çeke çeke...
Ama dönülmedi.
Savcı, bilirkişi raporuna rağmen cezalandırılmamı istedi.
Ardından da hakim altı ay mahkumiyetime karar verdi.
Mahkumiyet haberini ilk duyduğumda, kendimi, dava süresi boyunca beslediğim ümitlerimin acı tazyiki altında buldum. Şaşkındım... Kırgınlığım ve isyanım had safhadaydı.
“Bak şu karar bir çıksın, bir beraat edeyim, siz o zaman bu konuştuklarınıza, yazdıklarınıza nasıl pişman olacaksınız” diye dayanmıştım günlerce, aylarca.
Davanın her celsesinde “Türkün kanı zehirlidir” dediğim dile getiriliyordu gazete haberlerinde, köşe yazılarında, televizyon programlarında.
Her seferinde “Türk düşmanı” olarak biraz daha meşhur ediliyordum.
Adliye koridorlarında üzerime saldırıyordu faşistler, ırkçı küfürlerle.
Pankartlarla hakaretler yağdırıyorlardı. Yüzlerceyi bulan ve aylardır yağan telefon, email, mektup tehditleri her seferinde biraz daha artıyordu.
Tüm bunlara “Ya sabır” çekip, beraat kararını bekleyerek dayanıyordum.
Karar açıklandığında nasıl olsa gerçek ortaya çıkacak ve bu insanlar yaptıklarından utanacaklardı.
Tek silahım samimiyetim
Ama işte karar çıkmıştı ve tüm ümitlerim yıkılmıştı.
Gayrı, bir insanın olabileceği en sıkıntılı konumdaydım.
Hakim “Türk Milleti” adına karar vermişti ve benim “Türklüğü aşağıladığımı” hukuken tescillemişti.
Her şeye dayanabilirdim ama buna dayanmam mümkün değildi.
Benim anlayışımla, bir insanın birlikte yaşadığı insanları etnik ya da dinsel herhangi bir farklılığı nedeniyle aşağılaması ırkçılıktı ve bunun bağışlanır bir yanı olamazdı.
İşte bu ruh haliyle, kapımda hazır bekleyen ve “Daha önce dile getirdiğim gibi ülkeyi terk edip etmeyeceğim”i teyit etmek isteyen basın ve medyadan arkadaşlara şu açıklamada bulundum:
“Avukatlarıma danışacağım. Yargıtay’da temyize başvuracağım ve gerekirse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne de gideceğim. Bu süreçlerden herhangi birinden aklanamazsam ülkemi terk edeceğim. Çünkü böylesi bir suçla mahkum olmuş birinin benim kanaatimce aşağıladığı diğer yurttaşlarla birlikte yaşama hakkı yoktur.”
Bu sözleri dile getirirken yine her zamanki gibi duygusaldım. Tek silahım samimiyetimdi.
Kara mizah
Ama gelin görün ki beni Türkiye insanının gözünde yalnızlaştırmaya ve açık hedef haline getirmeye çalışan derin güç, bu açıklamama da bir kulp buldu ve bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan hakkımda dava açtı. Üstelik bu açıklamayı tüm basın ve medya vermişti ama onların gözüne batan ille de AGOS’takiydi. AGOS sorumluları ve ben, bu kez de yargıyı etkilemekten yargılanır olduk.
“Kara mizah” dedikleri bu olsa gerek.
Ben sanığım, bir sanıktan daha fazla kimin yargıyı etkileme hakkı olabilir ki?
Ama bakın şu komikliğe ki sanık bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan yargılanıyor.
“Türk Devleti adına”
İtiraf etmeliyim ki Türkiye’deki “Adalet sistemi”ne ve “Hukuk” kavramına olan güvenimi fazlasıyla yitirmiş durumdaydım.
Nasıl yitirmeyeyim? Bu savcılar, bu hakimler üniversite okumuş, hukuk fakültelerini bitirmiş insanlar değiller mi? Okuduklarını anlayacak kapasitede olmaları gerekmiyor mu?
Ama gelin görün ki, bu ülkenin Yargı’sı bir çok devlet adamının ve siyasetçinin de dile getirmekten çekinmediği gibi bağımsız değil.
Yargı yurttaşın haklarını değil, Devlet’i koruyor.
Yargı yurttaşın yanında değil, Devlet’in güdümünde.
Nitekim şundan bütünüyle emindim ki, hakkımda verilen kararda da her ne kadar “Türk Milleti adına” deniyor olsa da, şu çok açık ki “Türk Milleti adına” değil, “Türk Devleti adına” verilmiş bir karardı bu. Dolayısıyla, avukatlarım Yargıtay’a başvuracaklardı, ama bana haddimi bildirmeye karar vermiş derin güçlerin orada da etkili olmayacaklarının garantisi neydi?

Hem sonra zaten, Yargıtay’dan hep doğru kararlar mı çıkıyordu?
Azınlık Vakıfları’nın mülklerini elllerinden alan haksız kararlara aynı Yargıtay imza atmamış mıydı?
Başsavcının çabasına rağmen
Nitekim işte başvuruda bulunduk da ne oldu?
Yargıtay Başsavcısı tıpkı bilirkişi raporunda olduğu gibi suç unsuru bulunmadığını belirtti ve beraatimi istedi ama Yargıtay yine de beni suçlu buldu.
Ben yazdığımdan ne kadar eminsem Yargıtay Başsavcısı da o kadar okuyup anladığından emindi ki, karara da itiraz etti ve davayı Genel Kurul’a taşıdı.
Ama, ne diyeyim ki, bana haddimi bildirmeye soyunmuş olan ve muhtemelen de davamın her kademesinde bilemeyeceğim yöntemlerle varlığını hissettiren o büyük güç, işte yine perde arkasındaydı. Nitekim Genel Kurul’da da oy çokluğuyla benim Türklüğü aşağıladığım ilan edildi.
Güvercin gibi
Şu çok açık ki, beni yalnızlaştırmak, zayıf ve savunmasız kılmak için çaba gösterenler, kendilerince muradlarına erdiler. Daha şimdiden, topluma akıttıkları kirli ve yanlış bilginin tesiriyle Hrant Dink’i artık “Türklüğü aşağılayan” biri olarak gören ve sayısı hiç de az olmayan önemli bir kesim oluşturdular.
Bilgisayarımın güncesi ve hafızası bu kesimdeki yurttaşlar tarafından gönderilen öfke ve tehdit dolu satırlarla yüklü.
(Bu mektuplardan birinin Bursa’dan postalandığını ve yakın tehlike arzetmesi açısından da hayli kaygı verici bulduğumu ve tehdit mektubunu Şişli Savcılığı’na teslim etmeme rağmen bugüne değin herhangi bir sonuç alamadığımı yeri gelmişken not düşeyim.)
Bu tehditler ne kadar gerçek, ne kadar gerçek dışı? Doğrusu bunu bilmem elbette mümkün değil.
Benim için asıl tehdit ve asıl dayanılmaz olan, kendi kendime yaşadığım psikolojik işkence.
“Bu insanlar şimdi benim hakkımda ne düşünüyor?” sorusu asıl beynimi kemiren.
Ne yazık ki artık eskisinden daha fazla tanınıyorum ve insanların “A bak, bu o Ermeni değil mi?” diye bakış fırlattığını daha fazla hissediyorum.
Ve refleks olarak da başlıyorum kendi kendime işkenceye.
Bu işkencenin bir yanı merak, bir yanı tedirginlik.
Bir yanı dikkat, bir yanı ürkeklik.
Tıpkı bir güvercin gibiyim...
Onun kadar sağıma soluma, önüme arkama göz takmış durumdayım.
Başım onunki kadar hareketli... Ve anında dönecek denli de süratli.
İşte size bedel
Ne diyordu Dışişleri Bakanı Abdullah Gül? Ne diyordu Adalet Bakanı Cemil Çiçek?
“Canım, 301’in bu kadar da abartılacak bir yanı yok. Mahkum olmuş hapse girmiş biri var mı?”
Sanki bedel ödemek sadece hapse girmekmiş gibi...
İşte size bedel... İşte size bedel...
İnsanı güvercin ürkekliğine hapsetmenin nasıl bir bedel olduğunu bilir misiniz siz ey Bakanlar..? Bilir misiniz..?
Siz, hiç mi güvercin izlemezsiniz?
“Ölüm-Kalım” dedikleri
Kolay bir süreç değil yaşadıklarım... Ve ailece yaşadıklarımız.
Ciddi ciddi, ülkeyi terk edip uzaklaşmayı düşündüğüm anlar dahi oldu.
Özellikle de tehditler yakınlarıma bulaştığında...
O noktada hep çaresiz kaldım.
“Ölüm-Kalım” dedikleri bu olsa gerek. Kendi irademin direnişçisi olabilirdim ama herhangi bir yakınımın yaşamını tehlike altına atmaya hakkım yoktu. Kendi kahramanım olabilirdim, ama bırakın yakınımı, herhangi bir başkasını tehlikeye atarak, yiğitlik yapmak hakkına sahip olamazdım.
İşte böylesi çaresiz zamanlarımda, ailemi, çocuklarımı toplayıp, onlara sığındım ve en büyük desteği de onlardan aldım. Bana güveniyorlardı.
Ben nerede olursam onlar da orada olacaktı.
“Gidelim” dersem geleceklerdi, “Kalalım” dersem kalacaklardı.
Kalmak ve direnmek
İyi de, gidersek nereye gidecektik?
Ermenistan’a mı?
Peki, benim gibi haksızlıklara dayanamayan biri oradaki haksızlıklara ne kadar katlanacaktı? Orada başım daha büyük belalara girmeyecek miydi?
Avrupa ülkelerine gidip yaşamak ise hiç harcım değildi.
Şunun şurasında üç gün Batı’ya gitsem, dördüncü gün “Artık bitse de dönsem” diye sıkıntıdan kıvranan ve ülkesini özleyen biriyim, oralarda ne yapardım?
Rahat bana batardı!
“Kaynayan cehennemler”i bırakıp, “Hazır cennetler”e kaçmak herşeyden önce benim yapıma uygun değildi.
Biz yaşadığı cehennemi cennete çevirmeye talip insanlardandık.
Türkiye’de kalıp yaşamak, hem bizim gerçek arzumuz, hem de Türkiye’de demokrasi mücadelesi veren, bize destek çıkan, binlerce tanıdık tanımadık dostumuza olan saygımızın gereğiydi.
Kalacaktık ve direnecektik.
Bir gün gitmek mecburiyetinde kalırsak ama... Tıpkı 1915’teki gibi çıkacaktık yola... Atalarımız gibi... Nereye gideceğimizi bilmeden... Yürüyerek yürüdükleri yollardan... Duyarak çileyi, yaşayarak ızdırabı...
Öylesi bir serzenişle işte, terk edecektik yurdumuzu. Ve gidecektik yüreğimizin değil, ama ayaklarımızın götürdüğü yere... Her neresiyse.
Ürkek ve özgür
Dilerim böylesi bir terk edişi hiç ama hiç yaşamak mecburiyetinde kalmayız. Yaşamamak için fazlasıyla umudumuz, fazlasıyla da nedenimiz var zaten.
Şimdi artık Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvuruyorum.
Bu dava kaç yıl sürer, bilemem.
Bildiğim ve beni bir miktar rahatlatan gerçek şu ki, hiç olmazsa dava bitene kadar Türkiye’de yaşamaya devam edeceğim.
Mahkemeden lehime bir karar çıkarsa kuşkusuz çok daha sevineceğim ve bu da demektir ki artık ülkemi hiç terk etmek zorunda kalmayacağım.
Muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak.
Yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. Kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım?
Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım.
Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz.
Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler.
Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.

Back!!!

I know, It's been really long this time. I really couldn't find time to update fikirbaz.com... First of all I was very busy at work for the last couple of months. (And I guess it isn't temporary) Apart from that I started working on some new blogs. (Sorry, both is in Turkish) And, as I am working on some more blogs at work these days, posting on my own blog doesn't have the highest priority.

But of course there rae lots of things to write, to post, to mention. Last week I made a quick list of things to post in here and there are more than 30-40 entires... :) I don't think I can catch up with all but I will start posting some immediately. (And yep, I took some photos as well...)

Anyway, here is 2007, here I am, here is my keyboard, here is my blog. Hi! Again!...